Jongeren willen gehoord worden! We willen onze stem laten horen aan de beleidsmakers en betrokken worden bij het maken van het beleid. Maar hoe moeten we dit aanpakken? Hoe moeten we zelf participeren en hoe kunnen we zorgen voor échte participatie?

Meer dan 1000 jongeren over heel Vlaanderen gaven hun mening over participatie aan het beleid, waarna twintig enthousiaste Jongerenambassadeurs aan de slag gingen om aanbevelingen op Europees, Vlaams en federaal niveau te formuleren.

De Jongerenambassadeurs willen hun ideeën concreet met bespreken in rondetafelgesprekken op het Kletske Participatie van de Vlaamse Jeugdraad. Geen vage en hoogdrempelige gesprekken, maar een face-to-face moment waarbij ieder zijn ding kan zeggen om zo te proberen samen tot concrete oplossingen te komen.

Politiek op school - Jongeren schreeuwen om meer politieke vorming in de klas. Is dit een taak van de school en hoe moet deze eruit zien?

Stemrecht op 16 - Is stemmen een goede manier voor inspraak? Moeten jongeren die nog geen 18 zijn ook een stem krijgen om te kunnen meetellen?

Participatie in de politiek - Is partijpolitiek voorbijgestreefd? Organiseren jongeren zich niet liever rond een thematisch netwerk? Trachten ze beter via allerhande alternatieve kanalen impact te hebben op het beleid?

Politiek in de media - Wat is de politieke relevantie van politici als celebrities? Wie begrijpt wat politici zeggen? Bestaan er geen betere manieren om jongeren aan te spreken?

Wat is jouw mening? Kom van je oren maken!

Schrijf je in op info@vlaamsejeugdraad.be 

Vrijdag 23 maart vertellen ze real life over hun verschillende indrukken en ervaringen.
We zijn benieuwd!

Uitdagende gesprekken  in kleine vergaderlokaaltjes waar we niets van de aanstormende lentezon zagen, maar boeiend!

Sven Pichal nam ons even mee in de opnamestudio van Radio 1, enkele vrouwelijke jongerenambassadeurs kon een kleine gil niet onderdrukken bij het zien passeren van Rudi Vranckx en de redactie van Ketnet stonden vol met snoep.

Je merkt, een dag vol verrassingen!
Waar we het inhoudelijk over gehad hebben, vertellen we je vrijdag op de laatste inhoudelijke bijeenkomst in Leuven.

Tot dan!

Hiervoor willen wij graag jouw input!
Wat moeten we hen zeker vragen? Welke opmerkingen schotelen we hun voor?

We horen het graag van jou!

Hieronder vind je een biografie en interview van deze drie boeiende personen.

Reageer op de link of stuur een mail naar Joke.Stubbe@Vlaamsejeugdraad.be

Doen!

Kathy Lindekens is een Vlaamse presentatrice en journaliste. Ze was eveneens acht jaar politica voor sp.a.
Studeerde aan de Universiteit Antwerpen (RUCA) af als licentiaat vertaler.
Tijdens de jaren 80 en 90 presenteerde ze radioprogramma’s als Sportmarathon’
en Kattekwaad op Radio 1. Op televisie presenteerde zij van 1987 tot 1988 het chansonprogramma “Terugblik” en het “Chansongala” in 1988, waarin ze ook zong.

In 1989 richtte ze de tweejaarlijkse benefietactie Kom Op Tegen Kanker op. Een jaar later werd ze voorzitter van de gelijknamige vzw, die later zou fusioneren met de Vlaamse Liga tegen Kanker. Lindekens bleef voorzitter van Kom op tegen Kanker tot 1995.

Van 1995 tot 1999 was ze lid van de Vlaamse Raad. Hier lag zij met voorstellen van decreet aan de basis van de oprichting van het Kinderrechtencommissariaat en van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Zij was eveneens lid van het Bureau van het Vlaams Parlement als secretaris bevoegd voor personeelszaken.

Tussen 1999 tot 2001 diende zij als gecoöpteerd senator wetsvoorstellen in voor de invoering van 30 km per uur in de schoolomgeving en voor de instelling van speciaal opgeleide jeugdadvocaten voor minderjarigen in procedures bij de rechtbank.

In Antwerpen was Kathy Lindekens schepen voor onderwijs en jeugd van 2001 tot
2003. Als schepen zette zij o.m. de hervorming en onderwijsvernieuwingsprojecten van het Stedelijk Onderwijs in gang , richtte het samenwerkingsplatform voor schoolnetten BAOBAB op en gaf de aanzet tot een actieplan voor de brandveiligheid en de vernieuwing van schoolgebouwen. Samen met burgemeester Leona Detiège en schepen voor veiligheid Grootjans werkte zij het inclusief beleidsplan voor risicojongeren en veiligheid Visier uit. Onder haar beleid werd o.m. ook het begeleidingscentrum voor jonge daders De Overstap opgericht en de profilering van het jongerencultuurcentrum TRIX uitgewerkt. In de zomer van 2001 tekende zij voor het participatief kinderfestival WHAM! op straten en pleinen, in het kader van Antwerpen Kindvriendelijke Stad. In 2003 startte zij in samenwerking met diverse lokale partners het proefproject Bednet (onderwijs voor langdurig zieke kinderen) op en begon ze aan een structurele dialoog met de Antwerpse allochtone jongerenorganisaties.

In 2003 stapte Kathy Lindekens, na het voltallige ontslag van het Antwerps stadsbestuur in de VISA crisis, uit de politiek en ging zij opnieuw werken voor de VRT. Daar presenteerde zij opnieuw de sportprogramma’s op Radio 1 en 927LIVE. Samen met Andrea Croonenberghs werd ze het gezicht en de stem van SAM, een samenlevingsproject in de media van de Koning Boudewijnstichting en de VRT. Van 2005 tot 2008 maakte en presenteerde zij “Allemaal Sam!” op Radio 2. Sinds 2008 leidt ze jongerenprojecten op de openbare omroep, zoals ‘De Overname’.
In 2004 werd onder impuls van; Kathy Lindekens de Vlaamse vzw BEDNET opgericht. Deze vzw zorgt ervoor dat langdurig zieke en revaliderende kinderen in elke Vlaamse provincie via het internet aan hun klas worden gekoppeld en zo samen met hun klasgenoten de lessen kunnen blijven volgen.

Kathy Lindekens is lid van het uitvoerend comité van de Steunraad Antwerpen voor de
Koning Boudewijnstichting.

The effects of internet use on political participation. An analysis of survey resutls for 16-year-olds in Belgium (Quintelier, Vissers)

Riadh Bahri (24) werkt sinds 2008 als journalist bij de VRT, waar hij sinds kort
reportages maakt voor Terzake. Soms springt hij in bij Het Journaal. ‘Ik kan
geen “neen” zeggen en dat weet men maar al te goed.’

Hoe ben je in de media terecht gekomen?

‘In 2009 kon ik via een diversiteitsstage aan de slag bij de VRT-nieuwsdienst. Elk
jaar kunnen een aantal jongeren tussen 18 en 25 gebruik maken van dit project.
Het geeft jongeren met een verschillende etno-culturele achtergrond of een
beperking de kans kennis te maken met de openbare omroep en het mediacircuit.
Ik mocht het vak leren bij Karrewiet, het jeugdjournaal van de nieuwsdienst. Na
drie maanden stage had ik het geluk dat ik een zwangere collega kon vervangen.
Toen die vervanging ten einde liep had ik opnieuw geluk, de regering viel. Er
moesten dus snel verkiezingsprogramma’s gemaakt worden op de nieuwsdienst en ik
kon daar mijn steentje bijdragen. Daarna was het geluk op. Na de besparingen
bij de omroep was ik vier maanden werkloos. Ik was al even opnieuw aan het
studeren toen Ketnet belde. Ik heb hun aanbod eigenlijk met tegenzin aanvaard.
Die redactie is een echt vrouwenbastion, het is niet makkelijk om er als man te
aarden.’

Heb je het er lang volgehouden?

‘Na vier weken kon ik al naar Studio Brussel en daar mocht ik meewerken aan Music
For Life. Ik ben niet echt een Studio Brussel-luisteraar, maar het was toch een
welkome verandering na al die weken met één enkel gespreksonderwerp: kinderen
en baby’s(lacht). Toen ik nog bij StuBru werkte, kreeg ik op een
ochtend telefoon van de eindredacteur van Terzake. Hij zocht een journalist. Ik
dacht eerst dat het om een grap ging, ik vond mezelf veel te jong om al in de
redactie van Terzake mee te draaien. Maar het bleek geen grap en na twee
maanden vol gesprekken en sollicitatieprocedures kon ik beginnen bij Terzake en
Het Journaal.’

Washet een grote aanpassing om van Karrewiet via Studio Brussel naar Terzake te gaan?

‘Ik zie het als een voordeel dat ik al uiteenlopende dingen gedaan heb. Sommige
collega’s zitten vastgeroest binnen hun medium. Iemand die meer dan twintig
jaar voor Het Journaal werkt, denkt heel rigide over bepaalde zaken. Als je
verschillende redacties meemaakt, verrijkt dat je. Het blijft natuurlijk wel een
grote aanpassing. Karrewiet was de beste leerschool. Het leerde me om
ingewikkelde onderwerpen simpel en kort uit te leggen. Probeer de politieke
crisis maar eens uit te leggen aan een kind van acht.’

Was werken bij de televisie je droomjob ?

‘Als ik heel eerlijk mag zijn, ligt mijn hart inderdaad bij televisie. Ik was als
kind al verzot op Het Journaal. Terwijl andere jongens in bomen klauterden, zat
ik thuis naar Martine Tanghe te kijken. Nooit gedacht dat ik haar mijn collega
zou mogen noemen. En dat is een bijzonder vreemd, maar toch aangenaam gevoel.
We leven nu eenmaal in een beeldcultuur en ik vind het fijn om met beeld een
verhaal te vertellen. Ik geef toe, dat gebeurt nog te weinig. Zeker in Het
Journaal. Maar bij een programma als Terzake is er ruimte om beelden te laten
lopen, soms zonder commentaar. En dat is magisch. De impact van beeld, hoe
schitterend ik het medium radio ook vind, is geloof ik ook veel groter op onze
maatschappij en onze publieke opinie. Geef mij dus maar vijf minuten beeld, daar
ben ik wel even zoet mee.

‘Je maakte al verschillende stukken en reportages, welke vond je zelf het meest
interessant?

‘Aangezienik van Tunesische origine ben, zitten de stukken over de Arabische Lente daar zeker bij. Het was ook de eerste keer dat ik mezelf een meerwaarde voor de
redactie voelde. Ik was nog geen twee weken bezig toen de revolutie in Tunesië
begon. Het verslag van de ramp op Pukkelpop was, hoewel erg luguber, het tofste
dat ik dit jaar deed. Mijn collega Stefan Meerbergen was al ter plaatse om
verslag uit te brengen van het festival zelf. Toen het weer slechter werd, ben
ik naar daar vertrokken omdat Stefan misschien bijstand nodig had. Ik vertrok
alleen, de cameraploeg zou daar al zijn. Ik kwam er rond half acht aan, een uur
na de storm. De gsm-netwerken lagen nog steeds plat zodat ik mijn crew niet kon
vinden. Ik mocht ook niet op de persparking of op de weide waar mijn collega’s
waren. Ik stond op het moment zelf niet stil bij hoe erg de ramp wel was, het
enige wat ik dacht was: ik moet nog een reportage maken voor het
laatavondjournaal. Dat lukte niet omdat ik geen camera had. Toen
viel me te binnen dat mijn iPhone een camera heeft. Ik zag veel gebeuren en kon
niks anders doen, dus ben ik beginnen te filmen. Op de VRT was daar veel lof
over. Maar op verschillende internetfora kwam veel kritiek op de verslaggeving
over de ramp, ook gericht op mijn reportage.’

Hoe beleefde je die momenten vlak na de ramp?

‘Achteraf was ik heel boos over de manier waarop wij, de pers, door de organisatie behandeld zijn. Maar ik werd vooral boos door de reacties van het publiek. Dat vond
blijkbaar dat we té hard op zoek waren naar een “schuldige” en daarmee ook te kritisch waren. De golf van protest via e-mail en sociale media was niet te harden. Maar ook op het terrein was het plots minder eenvoudig werken. Ik vond dat vooral onfair. Samen met de collega’s hebben we zo goed en zo juist mogelijk bericht. En dat we daarbij alles onderzoeken is onze plicht. Maar ik heb wel geleerd dat als er iets in Vlaanderen gebeurt, de kijkers,luisteraars en surfers veel gevoeliger zijn. Dat was minder prettig om te ontdekken. Pukkelpop was een vreemde ervaring. Het was mijn eerste
“ramp” die ik als journalist meemaakte. En ik leerde al snel dat
rampen en journalistiek niet samengaan. Dat zijn twee werelden die niet op
elkaar afgestemd zijn. Ik heb nu nog altijd veel vragen bij wat er toen gebeurd
is. Heeft de organisatie écht geen fouten gemaakt? Ik vraag het me af. Maar het
is blijkbaar not doneom die vraag in Vlaanderen te stellen. En dat
vond ik wel een teleurstelling.’

Hoe belangrijk waren de sociale media op dat moment ?

‘Ik denk dat sociale media de dag van vandaag altijd belangrijk zijn wanneer er
dingen gebeuren. Maar je mag hun rol ook niet overschatten. Veel mensen hebben
nog altijd geen Facebook, Twitter, laat staan een smartphone. Op Pukkelpop was
het wel merkwaardig om te zien hoe mensen zich organiseerden via Twitter om
familieleden en vrienden op te sporen, maar ook om onderdak te verlenen aan
festivalgangers die nergens heen konden. Dat was hartverwarmend. Aan de andere
kant zijn sociale media vaak ook “gevaarlijk”. In de journalistiek
geldt de regel dat je twee onafhankelijke bronnen moet hebben om zeker te zijn
dat je informatie “veilig” is. Tegenwoordig schrijft en roept
iedereen op Twitter zijn eigen grote gelijk en zijn informatie. Onlangs nog, na
de aanslagen in Luik was het weer zover. Speculaties over de dader, het aantal
slachtoffers,… En dan zie je dat kranten en andere media dat soort berichten
vaak gewoon overnemen. Dankzij de sociale media voelt iedereen zich een beetje
journalist, en dat is goed, maar we moeten er toch mee opletten.’

Je maakte ook een fel besproken reportage over de overlast en agressie van
jongeren in Ronse?

‘Het begon op een ochtend met de open brief van Knack-journalist Simon
Demeulemeester. Onze eindredacteur wou dat we daar iets mee deden. Ik ben dan
op een zaterdagavond naar Ronse getrokken om er de sfeer op te snuiven. Ik had
daar een afspraak met de burgemeester, die heeft mij rondgeleid en zelfs de
probleemjongeren aangewezen. Als er iets fout loopt in de maatschappij, zoals
in Ronse, is het onze taak de dingen te tonen zoals ze zijn. Achteraf kwam daar
heel wat reactie op. Waarom? Omdat ik waarschijnlijk een gevoelige snaar heb
geraakt. Mensen voelen zich snel beledigd, daar moest ik ook even aan wennen.
Maar ik ben ervan overtuigd dat ik in Ronse niks verkeerd heb gedaan, gezegd of
in beeld heb gebracht. De reacties nadien waren soms grof, dat wel. Maar dat
went ook snel. Na Pukkelpop had ik al wat olifantenhuid gekweekt, dus Ronse
kwam niet zo hard aan. Het verbaast me wel altijd dat we zo’n impact hebben.
Televisie wordt blijkbaar nog altijd druk bekeken, en de VRT-Nieuwsprogramma’s
doen het nog steeds goed.’

In het boek “De witte media” van Kathleen De Ridder wordt er geklaagd
dat er te weinig diversiteit is in de media. Klopt dat?

‘Och diversiteit, daar gaan we weer. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ik
vind het belangrijk dat er voldoende diversiteit is in de media, zowel op de
werkvloer als in de beeldvorming. Maar het mag géén fetisj worden, dan haak ik
af. Het kan altijd beter. Op de VRT-nieuwsdienst zijn we met enkelen, maar ik
ben voorlopig de enige verslaggever met een kleurtje. Is dat jammer? Ja, maar
daar komt wel verandering in. Een grote groep mensen met diverse achtergronden
zijn nu aan het afstuderen, en zij zullen zich wel een weg banen in het
medialandschap. Dus ik denk dat het wel in orde komt, maar er teveel op
focussen vind ik niet alleen irritant, het wordt soms ook beledigend.’

Hoe zie jij de toekomst van de journalistiek?

‘Ik denk dat de journalistiek nog een antwoord moet bieden op de komst van de
sociale media. Hoe gaan we daarmee om, wat gaan we daarmee doen? Die oefening
zijn alle redacties nu aan het maken en dat vraagt tijd. Maar we evolueren
sowieso naar een medialandschap waar iedereen telkens een beetje journalist is.
Daar moet de VRT een antwoord op weten te vinden. Door met voldoende expertise
te blijven berichten, te blijven inzetten op onderzoeksjournalistiek en
buitenlandverslaggeving. Dat onderscheidt ons van onze concurrenten, en daar
zijn we ook sterk in.’

Zie je jezelf over vijf jaar nog bij Terzake?

‘Ik wil voorlopig vooral blijven doen wat ik doe. En daar ook beter in worden. Wat
de toekomst brengt weet ik nog niet. Ik ben nog heel jong en de VRT is een
groot bedrijf. Er wordt hier wel vaak gezegd dat je om de vijf jaar moet
veranderen van programma om fris in je hoofd te blijven. Als iemand van Het
Journaal met vakantie gaat of ziek valt, vragen ze me vaak om in te
springen. Ik kan namelijk geen neen zeggen en dat weet men maar al te
goed (lacht). Ik heb daardoor genoeg afwisseling, dus ik denk
dat ik het nog lang kan doen. Maar er is veel mogelijk en ik sluit niks uit.
Vraag het me over vijf jaar nog eens.’

Riadh Bahri (24) werkt sinds 2008 als journalist bij de VRT, waar hij sinds kort
reportages maakt voor Terzake. Soms springt hij in bij Het Journaal. ‘Ik kan
geen “neen” zeggen en dat weet men maar al te goed.’

Hoe ben je in de media terecht gekomen?

‘In 2009 kon ik via een diversiteitsstage aan de slag bij de VRT-nieuwsdienst. Elk
jaar kunnen een aantal jongeren tussen 18 en 25 gebruik maken van dit project.
Het geeft jongeren met een verschillende etno-culturele achtergrond of een
beperking de kans kennis te maken met de openbare omroep en het mediacircuit.
Ik mocht het vak leren bij Karrewiet, het jeugdjournaal van de nieuwsdienst. Na
drie maanden stage had ik het geluk dat ik een zwangere collega kon vervangen.
Toen die vervanging ten einde liep had ik opnieuw geluk, de regering viel. Er
moesten dus snel verkiezingsprogramma’s gemaakt worden op de nieuwsdienst en ik
kon daar mijn steentje bijdragen. Daarna was het geluk op. Na de besparingen
bij de omroep was ik vier maanden werkloos. Ik was al even opnieuw aan het
studeren toen Ketnet belde. Ik heb hun aanbod eigenlijk met tegenzin aanvaard.
Die redactie is een echt vrouwenbastion, het is niet makkelijk om er als man te
aarden.’

Heb je het er lang volgehouden?

‘Na vier weken kon ik al naar Studio Brussel en daar mocht ik meewerken aan Music
For Life. Ik ben niet echt een Studio Brussel-luisteraar, maar het was toch een
welkome verandering na al die weken met één enkel gespreksonderwerp: kinderen
en baby’s(lacht). Toen ik nog bij StuBru werkte, kreeg ik op een
ochtend telefoon van de eindredacteur van Terzake. Hij zocht een journalist. Ik
dacht eerst dat het om een grap ging, ik vond mezelf veel te jong om al in de
redactie van Terzake mee te draaien. Maar het bleek geen grap en na twee
maanden vol gesprekken en sollicitatieprocedures kon ik beginnen bij Terzake en
Het Journaal.’

Washet een grote aanpassing om van Karrewiet via Studio Brussel naar Terzake te gaan?

‘Ik zie het als een voordeel dat ik al uiteenlopende dingen gedaan heb. Sommige
collega’s zitten vastgeroest binnen hun medium. Iemand die meer dan twintig
jaar voor Het Journaal werkt, denkt heel rigide over bepaalde zaken. Als je
verschillende redacties meemaakt, verrijkt dat je. Het blijft natuurlijk wel een
grote aanpassing. Karrewiet was de beste leerschool. Het leerde me om
ingewikkelde onderwerpen simpel en kort uit te leggen. Probeer de politieke
crisis maar eens uit te leggen aan een kind van acht.’

Was werken bij de televisie je droomjob ?

‘Als ik heel eerlijk mag zijn, ligt mijn hart inderdaad bij televisie. Ik was als
kind al verzot op Het Journaal. Terwijl andere jongens in bomen klauterden, zat
ik thuis naar Martine Tanghe te kijken. Nooit gedacht dat ik haar mijn collega
zou mogen noemen. En dat is een bijzonder vreemd, maar toch aangenaam gevoel.
We leven nu eenmaal in een beeldcultuur en ik vind het fijn om met beeld een
verhaal te vertellen. Ik geef toe, dat gebeurt nog te weinig. Zeker in Het
Journaal. Maar bij een programma als Terzake is er ruimte om beelden te laten
lopen, soms zonder commentaar. En dat is magisch. De impact van beeld, hoe
schitterend ik het medium radio ook vind, is geloof ik ook veel groter op onze
maatschappij en onze publieke opinie. Geef mij dus maar vijf minuten beeld, daar
ben ik wel even zoet mee.

‘Je maakte al verschillende stukken en reportages, welke vond je zelf het meest
interessant?

‘Aangezienik van Tunesische origine ben, zitten de stukken over de Arabische Lente daar zeker bij. Het was ook de eerste keer dat ik mezelf een meerwaarde voor de
redactie voelde. Ik was nog geen twee weken bezig toen de revolutie in Tunesië
begon. Het verslag van de ramp op Pukkelpop was, hoewel erg luguber, het tofste
dat ik dit jaar deed. Mijn collega Stefan Meerbergen was al ter plaatse om
verslag uit te brengen van het festival zelf. Toen het weer slechter werd, ben
ik naar daar vertrokken omdat Stefan misschien bijstand nodig had. Ik vertrok
alleen, de cameraploeg zou daar al zijn. Ik kwam er rond half acht aan, een uur
na de storm. De gsm-netwerken lagen nog steeds plat zodat ik mijn crew niet kon
vinden. Ik mocht ook niet op de persparking of op de weide waar mijn collega’s
waren. Ik stond op het moment zelf niet stil bij hoe erg de ramp wel was, het
enige wat ik dacht was: ik moet nog een reportage maken voor het
laatavondjournaal. Dat lukte niet omdat ik geen camera had. Toen
viel me te binnen dat mijn iPhone een camera heeft. Ik zag veel gebeuren en kon
niks anders doen, dus ben ik beginnen te filmen. Op de VRT was daar veel lof
over. Maar op verschillende internetfora kwam veel kritiek op de verslaggeving
over de ramp, ook gericht op mijn reportage.’

Hoe beleefde je die momenten vlak na de ramp?

‘Achteraf was ik heel boos over de manier waarop wij, de pers, door de organisatie behandeld zijn. Maar ik werd vooral boos door de reacties van het publiek. Dat vond
blijkbaar dat we té hard op zoek waren naar een “schuldige” en daarmee ook te kritisch waren. De golf van protest via e-mail en sociale media was niet te harden. Maar ook op het terrein was het plots minder eenvoudig werken. Ik vond dat vooral onfair. Samen met de collega’s hebben we zo goed en zo juist mogelijk bericht. En dat we daarbij alles onderzoeken is onze plicht. Maar ik heb wel geleerd dat als er iets in Vlaanderen gebeurt, de kijkers,luisteraars en surfers veel gevoeliger zijn. Dat was minder prettig om te ontdekken. Pukkelpop was een vreemde ervaring. Het was mijn eerste
“ramp” die ik als journalist meemaakte. En ik leerde al snel dat
rampen en journalistiek niet samengaan. Dat zijn twee werelden die niet op
elkaar afgestemd zijn. Ik heb nu nog altijd veel vragen bij wat er toen gebeurd
is. Heeft de organisatie écht geen fouten gemaakt? Ik vraag het me af. Maar het
is blijkbaar not doneom die vraag in Vlaanderen te stellen. En dat
vond ik wel een teleurstelling.’

Hoe belangrijk waren de sociale media op dat moment ?

‘Ik denk dat sociale media de dag van vandaag altijd belangrijk zijn wanneer er
dingen gebeuren. Maar je mag hun rol ook niet overschatten. Veel mensen hebben
nog altijd geen Facebook, Twitter, laat staan een smartphone. Op Pukkelpop was
het wel merkwaardig om te zien hoe mensen zich organiseerden via Twitter om
familieleden en vrienden op te sporen, maar ook om onderdak te verlenen aan
festivalgangers die nergens heen konden. Dat was hartverwarmend. Aan de andere
kant zijn sociale media vaak ook “gevaarlijk”. In de journalistiek
geldt de regel dat je twee onafhankelijke bronnen moet hebben om zeker te zijn
dat je informatie “veilig” is. Tegenwoordig schrijft en roept
iedereen op Twitter zijn eigen grote gelijk en zijn informatie. Onlangs nog, na
de aanslagen in Luik was het weer zover. Speculaties over de dader, het aantal
slachtoffers,… En dan zie je dat kranten en andere media dat soort berichten
vaak gewoon overnemen. Dankzij de sociale media voelt iedereen zich een beetje
journalist, en dat is goed, maar we moeten er toch mee opletten.’

Je maakte ook een fel besproken reportage over de overlast en agressie van
jongeren in Ronse?

‘Het begon op een ochtend met de open brief van Knack-journalist Simon
Demeulemeester. Onze eindredacteur wou dat we daar iets mee deden. Ik ben dan
op een zaterdagavond naar Ronse getrokken om er de sfeer op te snuiven. Ik had
daar een afspraak met de burgemeester, die heeft mij rondgeleid en zelfs de
probleemjongeren aangewezen. Als er iets fout loopt in de maatschappij, zoals
in Ronse, is het onze taak de dingen te tonen zoals ze zijn. Achteraf kwam daar
heel wat reactie op. Waarom? Omdat ik waarschijnlijk een gevoelige snaar heb
geraakt. Mensen voelen zich snel beledigd, daar moest ik ook even aan wennen.
Maar ik ben ervan overtuigd dat ik in Ronse niks verkeerd heb gedaan, gezegd of
in beeld heb gebracht. De reacties nadien waren soms grof, dat wel. Maar dat
went ook snel. Na Pukkelpop had ik al wat olifantenhuid gekweekt, dus Ronse
kwam niet zo hard aan. Het verbaast me wel altijd dat we zo’n impact hebben.
Televisie wordt blijkbaar nog altijd druk bekeken, en de VRT-Nieuwsprogramma’s
doen het nog steeds goed.’

In het boek “De witte media” van Kathleen De Ridder wordt er geklaagd
dat er te weinig diversiteit is in de media. Klopt dat?

‘Och diversiteit, daar gaan we weer. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ik
vind het belangrijk dat er voldoende diversiteit is in de media, zowel op de
werkvloer als in de beeldvorming. Maar het mag géén fetisj worden, dan haak ik
af. Het kan altijd beter. Op de VRT-nieuwsdienst zijn we met enkelen, maar ik
ben voorlopig de enige verslaggever met een kleurtje. Is dat jammer? Ja, maar
daar komt wel verandering in. Een grote groep mensen met diverse achtergronden
zijn nu aan het afstuderen, en zij zullen zich wel een weg banen in het
medialandschap. Dus ik denk dat het wel in orde komt, maar er teveel op
focussen vind ik niet alleen irritant, het wordt soms ook beledigend.’

Hoe zie jij de toekomst van de journalistiek?

‘Ik denk dat de journalistiek nog een antwoord moet bieden op de komst van de
sociale media. Hoe gaan we daarmee om, wat gaan we daarmee doen? Die oefening
zijn alle redacties nu aan het maken en dat vraagt tijd. Maar we evolueren
sowieso naar een medialandschap waar iedereen telkens een beetje journalist is.
Daar moet de VRT een antwoord op weten te vinden. Door met voldoende expertise
te blijven berichten, te blijven inzetten op onderzoeksjournalistiek en
buitenlandverslaggeving. Dat onderscheidt ons van onze concurrenten, en daar
zijn we ook sterk in.’

Zie je jezelf over vijf jaar nog bij Terzake?

‘Ik wil voorlopig vooral blijven doen wat ik doe. En daar ook beter in worden. Wat
de toekomst brengt weet ik nog niet. Ik ben nog heel jong en de VRT is een
groot bedrijf. Er wordt hier wel vaak gezegd dat je om de vijf jaar moet
veranderen van programma om fris in je hoofd te blijven. Als iemand van Het
Journaal met vakantie gaat of ziek valt, vragen ze me vaak om in te
springen. Ik kan namelijk geen neen zeggen en dat weet men maar al te
goed (lacht). Ik heb daardoor genoeg afwisseling, dus ik denk
dat ik het nog lang kan doen. Maar er is veel mogelijk en ik sluit niks uit.
Vraag het me over vijf jaar nog eens.’

Maandag 19 maart krijgen enkele jongerenambassadeurs dé kans om deze straffe madame aan de tand te voelen over de berichtgeving van media over politieke kwesties. Het is dus het moment om haar eindelijk eens aan een vragenvuur te onderwerpen! Weet je niet meteen wat vragen? Hieronder vind je alvast wat meer informatie dat je op weg kan zetten!

In 1976 studeerde ze af als kandidate in de geschiedenis aan de UFSIA.
Vervolgens behaalde ze in 1978 met haar scriptie De evolutie van de katholieke
partijstructuren te Antwerpen het diploma van licentiaat in de geschiedenis aan
de RUG.
Op 2 november 1988 ging ze aan de slag bij de BRT, eerst bij de radio en sinds
1995 bij de televisie. Sinds 2002 werkt ze voor het programma Villa Politica,
dat live verslaggeving voorziet van de vragenuurtjes in het Vlaams Parlement en
de Kamer van Volksvertegenwoordigers en van occasionele gebeurtenissen in deze
parlementen. Aanvankelijk liep De Win rond in de gangen rond het parlement om
politici te interviewen. Sinds 2006 verzorgt ze ook de volledige presentatie.
Het gebeurt vaak dat de antwoorden op haar vragen de volgende dag in de kranten
als groot politiek nieuws worden beschouwd.

Een bekroning voor haar werk kreeg ze op 4 november 2009 toen Villa Politica de
tweede prijs voor beste live verslaggeving van de AIB Media Excellence Awards
in ontvangst mocht nemen. Die kreeg ze naar aanleiding van de verslaggeving in
de Kamer toen de regering-Leterme I op het punt stond te vallen.

De Slimste Mens ter Wereld
De Wins bekendheid in Vlaanderen nam toe tijdens haar deelname aan de tv-quiz
De Slimste Mens ter Wereld eind 2009, begin 2010. Ze evenaarde het record van
elf deelnames aan de quiz, slechts vijf deelnemers deden haar dit voor. Hiermee
was ze de beste deelnemer van het seizoen 2009-2010. Tijdens haar elfde
deelname werd ze in de finale verslagen door Peter Vandermeersch,
hoofdredacteur van De Standaard en Het Nieuwsblad/De Gentenaar. Ook in de grote
finale speelde ze tegen hem, maar ditmaal werd zij de winnaar van de quiz en
dus ook de officiële Slimste Mens ter Wereld van 2010.
Haar deelname zorgde voor heel wat ophef. De Win is van nature bijziend en
onderging hiervoor in 1993 een laseroperatie aan één oog, die mislukte.
Hierdoor heeft ze netvliesproblemen en een groot dioptrieverschil tussen beide
ogen. Daardoor moest ze tijdens de fotorondes in de quiz geregeld dichterbij
gaan zitten om het scherm te kunnen zien.[2] Dit en onder andere ook haar
zelfbewuste uitstraling over haar vele overwinningen leverde een groot aantal
positieve en negatieve Facebookgroepen op. Die kregen heel wat media-aandacht.

Op 10 januari 2011 keerde ze terug in De Allerslimste Mens ter Wereld, een
variant met de beste spelers uit de vorige edities. Ze strandde er na 3
deelnames.

Dit is hoe onze jongerenambassadeurs denken over meer politieke vorming in het secundair onderwijs:

William over kennis.

Tine over competenties.

Alex over verschillende activiteiten.

En Matias over de verschillende voorwaarden.

Graag tot op ons KLETSKE Participatie waar U met ons in dialoog kan gaan!